ایمانِ بدون عمل؛ ادعایی بیریشه در برابر حقیقتِ قرآن
به گزارش جایگاه خبر، یکی از بزرگترین سوءبرداشتها در فهم دین، پندارِ «ایمانِ صرف» است؛ این تصور که تنها پاکیِ درون و داشتنِ یک باور قلبی برای رستگاری کافی است.
اما اگر به ساختارِ نظاممندِ قرآن بنگریم، درمییابیم که قرآن هرگز میان «باور» و «رفتار» جدایی قائل نشده است.
بارها و بارها در آیات قرآن، پیوندِ ناگسستنی میان ایمان و عمل آمده است؛ همانگونه که میفرماید:
«إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُم جَنَّاتُ النَّعِیمِ»
همانا کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، برای آنان باغهای نعمت است
سوره لقمان، آیه ۸
در منطق الهی، ایمان «ریشه» و عمل صالح «ثمره» است.
ریشهای که میوه نمیدهد، در واقع ریشهای است که یا مرده است و یادرگیرِ آفاتِ «نفاق» و«خودشیفتگی» شده است.
اگر ایمانِ ما نتواند در رفتار اقتصادی ما (عدالت در معامله)، در روابط اجتماعی ما (حفظ حقوق دیگران) و در مواجهه با بیعدالتیها (مقاومت و ایستادگی) تجلی یابد، تنها یک «ادعای ذهنی» است که در آزمونهای واقعی زندگی، رنگ میبازد. ایمانِ واقعی، ایمانی است که از قلب به میدانِ عمل جاری میشود.
موانعِ بزرگِ رسیدن به این ایمانِ واقعی، چیزهایی چون نفاق (تفاوت میان ادعا و رفتار)، خودشیفتگی (فکر کردن به بینیازی از مسئولیتهای اجتماعی) و دنیاطلبی (اولویت دادن به سود شخصی بر حقِ الهی) است.
بیایید یاد بگیریم که ایمان را از حالتِ «ایستا» در قلب، به حالتِ «پویا» در رفتارمان بیاوریم، که عین کلام مکرر تاکیدی قرآن کریم است(الذین امنوا و عملوا الصالحات..)
ایمانِ واقعی، همان است که در میدانِ عمل توصیه و فرمان وحی الهی است و اثبات ایمان قلبی می باشد.
وَالعاقِبَةُ لِلمُتَّقین
عشرت شایق
نماینده دوره هفتم مجلس شورای اسلامی
دبیرکل بنیاد بینالمللی آیندهساز قیطران
۲۲ اردی بهشت ۱۴۰۵
۲۴ ذی القعده ۱۴۴۷
۱۲ مه ۲۰۲۶
